سودکلا

طبابت در سودکلای قدیم
نویسنده : حسین طیبی - ساعت ۸:٥۱ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٤/۱/۱٧
 

درد و بیماری همیشه با بشر همراه بوده و هست گرچه با پیشرفت  علم و رعایت بهداشت امروزه کمتر شده است.

در گذشته  مردم به دلیل تحرک بیشتر و غذاهای  طبیعی تر  اکثرا بدون نیاز به پزشک و یا با درمان های سنتی(از گیاه فلوس برای درمان بیماری های گوارشی جزئی استفاده می کردند )  درمان می شدند و فقط در موارد بحرانی  و حاد به پزشک مراجعه  می کردند که  به  دلیل کمبود امکانات  درمانی کافی در محل و همچنین  کمبود وسایل حمل و نقلی سریع ،  کار علاج بخشی با مشقت فراوان همراه بود. مردم روستا در صورت مواجهه  با بیماری شدید مجبور بودند به روستای علی آباد از بخش فریم  بروند و در آنجا نزد دکتر یاسری تحت درمان قرار گیرند .بیماران در صورت امکان  حضورا ویزیت می شدند ولی گاهی هم شرح حال بیمار برا ی دکتر فرستاده می شد.دکتر یاسری معمولا با داروهای طبیعی و دست ساز  بیماران خود را معالجه می کردند و به دکتر خوب معروف بودند(از دلایل معروفیت دکتر معالجه افرادی چون "آقای حسین شریفی" و "مشهدی حسین" و "یارعلی باقری" بوده است) .

در آن زمان بیماران  به دلیل  نبود پول نقد برای حق ویزیت دکتر،پولی در حدود 5 ریال  و یا در صورت نداشتن پول، ناچارا و در حد بضاعت  مرغ وخروس(عامه مردم) ، پنیر و بره(selek vare)(مال دار ها) هدیه می کردند گرچه دو خدمت  قابل مقایسه و  پایاپای هم نبودند.

دکتر یاسری   اصالتا تهرانی بود و در علی آباد مزدوج و ساکن شد و  به اصطلاح علی آبادی شد.

 

در  دوره های بعد و با ایجاد خانه های بهداشت ابتدا در روستای محمد آباد دکتر شهمیرزادی  به کار طبابت مشغول بودند و اهالی برای معالجه به محمد آباد می رفتند  و در زمان های بعدتر خانه بهداشتی در روستا تجهیز گردید و تا به امروز معمولا به صورت پاره وقت دکتری عمومی در این خانه حاضر می باشد.دکتر هندی( شاید به خاطر داشته باشید) در همین خانه های بهداشت طبابت می کردند.

قابله(گت مار  gate mar) در روستا خانم تمنای احمدی بوده که در صورت نبودن  ایشان خانم ها ملکه  کیا و سکینه  طیبی بودند.

در قدیم قرص  هایی که در خانه ها پیدا می شد استامینوفن (سردرد دوا) و اکسار بوده.

 

اشاره:نوشته بالا براساس نقل خاطرات خانم زهره سلطانی به نگارش درآمده است و از نکات جدید مستند راجع به کار طبابت روستا استقبال می شود.